{"id":14733,"date":"2023-01-19T11:26:00","date_gmt":"2023-01-19T10:26:00","guid":{"rendered":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/?p=14733"},"modified":"2023-11-27T09:42:45","modified_gmt":"2023-11-27T08:42:45","slug":"zimna-gora-charles-frazier-oraz-wzgorze-nadziei-anthony-minghella-spotkanie-dkkif","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/2023\/01\/19\/zimna-gora-charles-frazier-oraz-wzgorze-nadziei-anthony-minghella-spotkanie-dkkif\/","title":{"rendered":"\u201eZimna g\u00f3ra\u201d Charles Frazier oraz \u201eWzg\u00f3rze nadziei\u201d Anthony Minghella – spotkanie DKKiF"},"content":{"rendered":"\n

18 stycznia 2023 roku odby\u0142o si\u0119 pierwsze w nowym roku spotkanie DKKiF. Rozmawiali\u015bmy o \u201eZimnej g\u00f3rze<\/strong>\u201d Charlesa Fraziera i o ekranizacji pod tytu\u0142em \u201eWzg\u00f3rze nadziei<\/strong>\u201d z 2003 roku.<\/p>\n\n\n\n

\"zdj\u0119cie<\/figure>\n\n\n\n

Raniony w bitwie Inman, \u017co\u0142nierz walcz\u0105cy po stronie konfederat\u00f3w w wojnie secesyjnej, dezerteruje z wojska i rozpoczyna w\u0119dr\u00f3wk\u0119 do swej ukochanej. W czasie odysei przez zrujnowane ziemie Po\u0142udnia widzi gwa\u0142ty i mordy pope\u0142niane zar\u00f3wno przez wojska federalne, cofaj\u0105cych si\u0119 konfederat\u00f3w, jak i wojennych maruder\u00f3w. Tymczasem ukochana Inmana, Ada, wraca na doszcz\u0119tnie spustoszon\u0105 farm\u0119 swego ojca i walczy o przetrwanie. Fabu\u0142a, cho\u0107 przywo\u0142uje \u015bwiat miniony, przemawia do cz\u0142owieka naszych czas\u00f3w.  Przedstawiona z rozmachem opowie\u015b\u0107 o mi\u0142o\u015bci w czasach wojny secesyjnej, rozpaczy, t\u0119sknocie i woli przetrwania dotyka najg\u0142\u0119bszych pok\u0142ad\u00f3w naszego cz\u0142owiecze\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n

Czy przypominasz sobie t\u0119 noc przed Bo\u017cym Narodzeniem cztery lata temu, kiedy siedzieli\u015bmy w kuchni przy piecu i wzi\u0105\u0142em Ci\u0119 na kolana? Powiedzia\u0142a\u015b mi w\u00f3wczas, \u017ce chcia\u0142aby\u015b ju\u017c zawsze tak siedzie\u0107 z g\u0142ow\u0105 spoczywaj\u0105c\u0105 na moim ramieniu. My\u015bl\u0119 z gorycz\u0105 o tym, \u017ce gdyby\u015b wiedzia\u0142a, co ja widzia\u0142em i co czyni\u0142em na wojnie, ba\u0142aby\u015b si\u0119 do mnie zbli\u017cy\u0107.<\/p>Charles Frazier, \u201eZimna g\u00f3ra\u201d, t\u0142umaczenie Zdzis\u0142awa Lewikowa<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

\u201eZimna g\u00f3ra<\/strong>\u201d zosta\u0142a okrzykni\u0119ta przez czytelnik\u00f3w i krytyk\u00f3w jako odyseja, uznaj\u0105c jej struktur\u0119 za pe\u0142n\u0105 przyg\u00f3d podr\u00f3\u017c do domu, kt\u00f3rej ostatecznym celem jest ponowne po\u0142\u0105czenie dwojga kochank\u00f3w. Opowie\u015b\u0107 Charlesa Fraziera o dezerterze z armii Konfederacji i jego pe\u0142nej przemocy odysei przez Karolin\u0119 P\u00f3\u0142nocn\u0105 jest, na poziomie dos\u0142ownym, powie\u015bci\u0105 o wojnie i kl\u0119sce. W ko\u0144cu wojna domowa pod\u0105\u017ca za Inmanem, gdziekolwiek si\u0119 udaje, nawet w jego ukochane g\u00f3ry, i fizycznie go niszczy, gdy tylko dociera do swojej ojczyzny i ponownie \u0142\u0105czy si\u0119 z ukochan\u0105 Ad\u0105. Ale Frazier jest o wiele bardziej zainteresowany badaniem emocjonalnych i duchowych wysi\u0142k\u00f3w Inmana i Ady, by przezwyci\u0119\u017cy\u0107 strach, rozpacz i samotno\u015b\u0107. A poniewa\u017c to w\u0142a\u015bnie na tym wa\u017cniejszym polu bitwy oboje wyra\u017anie zwyci\u0119\u017caj\u0105, Zimna g\u00f3ra ostatecznie przekszta\u0142ca si\u0119 w powie\u015b\u0107 o pokoju i triumfie. <\/p>\n\n\n\n

Starzy ludzie wiedz\u0105, co m\u00f3wi\u0105 – ci\u0105gn\u0105\u0142 sw\u00f3j wyk\u0142ad Inman. – Jasne przecie\u017c, \u017ce mo\u017cesz si\u0119 zamartwia\u0107, a to i tak niczego nie zmieni. Tego, co stracone, ju\u017c si\u0119 nie odzyska, a pustk\u0119 po tym wype\u0142ni\u0105 co najwy\u017cej nowe blizny. Masz tylko jeden wyb\u00f3r: i\u015b\u0107 dalej i robi\u0107 swoje albo nie. Tyle tylko, \u017ce je\u015bli p\u00f3jdziesz dalej, zabierzesz ze sob\u0105 tak\u017ce swoje blizny.<\/p>Charles Frazier, \u201eZimna g\u00f3ra\u201d, t\u0142umaczenie Zdzis\u0142awa Lewikowa<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

\u201eZimna g\u00f3ra<\/strong>\u201d to z pewno\u015bci\u0105 powie\u015b\u0107 wojenna, a w tym przypadku antywojenna. Dla Inmana koszmarem jest wspomnienie bitwy pod Fredericksburgiem, kiedy le\u017cy w szpitalnym \u0142\u00f3\u017cku we wschodniej Karolinie P\u00f3\u0142nocnej. Jest to koszmar, kt\u00f3ry nieustannie nawiedza Inmana i kt\u00f3ry w po\u0142\u0105czeniu ze spiral\u0105 przemocy, w kt\u00f3r\u0105 nieustannie pogr\u0105\u017ca si\u0119 podczas podr\u00f3\u017cy powrotnej do domu, prawie przekonuje go, \u017ce b\u0119dzie ju\u017c na zawsze samotny i wyobcowany z otoczenia<\/em> oraz, \u017ce jest wrakiem nie do naprawienia<\/em>. To r\u00f3wnie\u017c koszmar, kt\u00f3ry zapowiada wyniszczenie fizyczne Inmana i walk\u0119 w ostatnim rozdziale ksi\u0105\u017cki, w kt\u00f3rym jest zmuszony odtworzy\u0107 w\u0142asn\u0105 wersj\u0119 Fredericksburga, tym razem bezbronnie szar\u017cuj\u0105c na silniejszego wroga. Kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, Frazier przekszta\u0142ci\u0142 horror w heroizm, a bezmy\u015bln\u0105 przemoc w moralne zwyci\u0119stwo. <\/p>\n\n\n\n

Ludzie m\u00f3wili, \u017ce wojna ma ocali\u0107 to, co posiadaj\u0105, i to, w co wierz\u0105. Ale on podejrzewa\u0142, \u017ce dlatego chwycili za bro\u0144, bo byli znudzeni powtarzaj\u0105cym si\u0119 rytua\u0142em dnia codziennego, ci\u0105giem takich samych, bez ko\u0144ca powtarzanych czynno\u015bci. Zawsze te same wschody i zachody s\u0142o\u0144ca, wci\u0105\u017c te same powracaj\u0105ce pory roku. Wojna wyrwa\u0142a cz\u0142owieka z tego ko\u0142owrotu codziennych spraw, regularnego trybu \u017cycia i stworzy\u0142a sw\u00f3j w\u0142asny czas, tylko od niej zale\u017cny.<\/p>Charles Frazier, \u201eZimna g\u00f3ra\u201d, t\u0142umaczenie Zdzis\u0142awa Lewikowa<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

W podr\u00f3\u017cy Inmana do domu nieustannie towarzyszy mu wspomnienie tytu\u0142owej g\u00f3ry i miasteczka. Czyta Podr\u00f3\u017ce<\/em> Bartrama i przywo\u0142uje obraz ukochanej krainy. W my\u015blach wraca nie tylko do swojej ziemi ale te\u017c do Ady, kt\u00f3ra podobnie jak on, cho\u0107 w inny spos\u00f3b, odbywa podr\u00f3\u017c. Sparali\u017cowana zar\u00f3wno \u017ca\u0142ob\u0105, jak i niech\u0119ci\u0105 do ojca, kt\u00f3rego \u015bmier\u0107 pozostawi\u0142a j\u0105 bezradn\u0105 i odizolowan\u0105, Ada zostaje ogarni\u0119ta przez samotno\u015b\u0107, niezdecydowanie, bezsilne u\u017calanie si\u0119 nad sob\u0105 i traci wol\u0119 dzia\u0142ania. Nie jest te\u017c odporna na sw\u00f3j w\u0142asny koszmar, kt\u00f3ry przypomina jej o w\u0142asnej bezradno\u015bci. Jednak ten koszmar, podobnie jak koszmar Inmana, pomaga Adzie nada\u0107 sens minionym do\u015bwiadczeniom i stawi\u0107 czo\u0142a bezsensownej przemocy i trudom \u017cycia. <\/p>\n\n\n\n

W tej chwili my\u015bla\u0142 o tym, \u017ce chcia\u0142by kocha\u0107 \u015bwiat taki, jaki jest. Wiele razy mu si\u0119 to udawa\u0142o i czu\u0142 wielk\u0105 satysfakcj\u0119 z tego powodu. Nie kocha\u0107 bowiem \u015bwiata by\u0142o bardzo \u0142atwo. Aby go nienawidzi\u0107, nie trzeba si\u0119 by\u0142o wcale wysila\u0107, wystarczy\u0142o rozejrze\u0107 si\u0119 doko\u0142a<\/p>Charles Frazier, \u201eZimna g\u00f3ra\u201d, t\u0142umaczenie Zdzis\u0142awa Lewikowa<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

Frazier przyzna\u0142, \u017ce podczas pisania \u201eZimnej g\u00f3ry<\/strong>\u201d coraz mniej interesowa\u0142a go sama wojna<\/em>. Zamiast tego coraz bardziej chcia\u0142 stworzy\u0107 fikcyjny \u015bwiat\u2026 naznaczony zmian\u0105, zagro\u017ceniem i pi\u0119knem<\/em>. Frazier traktuje \u015brodowisko jako posta\u0107 sam\u0105 w sobie, maj\u0105c\u0105 taki sam wp\u0142yw jak ka\u017cda inna: zmagania Inmana z nieznanym \u015brodowiskiem budz\u0105 w nim pewien stopie\u0144 rozpaczy, zwykle zarezerwowany dla z\u0142o\u017conych relacji mi\u0119dzyludzkich. Zale\u017cno\u015b\u0107 Ady i Ruby od otoczenia stawia \u015brodowisko w surowej matczynej roli jako sprawcy zar\u00f3wno kary, jak i nagrody. Wszystkie trzy postacie szukaj\u0105 lekcji w naturze, ale robi\u0105 to na bardzo r\u00f3\u017cne sposoby: Ada rozwa\u017ca metafory i alegorie, Ruby widzi co\u015b konkretnego w dzia\u0142aniach natury, a Inman tkwi gdzie\u015b po\u015brodku, nie mog\u0105c zobaczy\u0107 nic wi\u0119cej poza ruin\u0105 krajobrazu i ludzkiej moralno\u015bci, przemierzaj\u0105c Po\u0142udnie w drodze do Zimnej g\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n

Sta\u0142a oddzielona od nieba tylko jakby cienk\u0105, niestarann\u0105 i niepog\u0142\u0119bion\u0105 kresk\u0105, nakre\u015blon\u0105 \u017ale umaczanym w atramencie pi\u00f3rem. Ale jej kszta\u0142t powoli stawa\u0142 si\u0119 jasny i \u0142atwy do rozpoznania: to by\u0142a Zimna G\u00f3ra! Patrz\u0105c na ni\u0105, zrozumia\u0142, czym jest dla niego ojczyzna. Studiowa\u0142 ka\u017cdy jej szczeg\u00f3\u0142, rozpoznawa\u0142 kontury ka\u017cdego najodleglejszego nawet szczytu i doliny. By\u0142y nie tylko czym, co zapami\u0119ta\u0142. Czu\u0142, \u017ce dawno temu, w spos\u00f3b nie daj\u0105cy si\u0119 zatrze\u0107, wyryto je ostrym narz\u0119dziem na jego rog\u00f3wkach.<\/p>Charles Frazier, \u201eZimna g\u00f3ra\u201d, t\u0142umaczenie Zdzis\u0142awa Lewikowa<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

\u201eWzg\u00f3rze nadziei<\/strong>\u201d to dosy\u0107 wierna adaptacja powie\u015bci Charlesa Fraziera. Wyre\u017cyserowany przez Anthony’ego Minghell\u0119 w 2003 roku dramat wojenny, tak jak ksi\u0105\u017cka, przeplata w swojej historii losy Inmana i Ady. Takie prowadzenie narracji pomaga widzowi zrozumie\u0107 skutki wojny z obu stron. Wywo\u0142uje r\u00f3wnie\u017c silne emocje u widza, poniewa\u017c pozwala mu por\u00f3wna\u0107 i skontrastowa\u0107 \u017cycie tych dwojga bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy czekaj\u0105 na ponowne spotkanie. <\/p>\n\n\n\n

Mi\u0119dzy dwojgiem ludzi, o kt\u00f3rych tak naprawd\u0119 jest film pojawia si\u0119 niewiele interakcji. Przes\u0142anie filmu staje si\u0119 przez to niejasne. Posta\u0107 grana przez Nicole Kidman nie pokazuje ani nie udowadnia, dlaczego Inman jest w niej tak zakochany. Wszystko, co widzimy, to niewinna dziewczyna zakochana w \u017co\u0142nierzu, kt\u00f3ry ucieka przed wojn\u0105. Wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 w filmie pe\u0142ni jednak wojna. Kadry przedstawiaj\u0105ce fragmenty bitwy o Petersburg od samego pocz\u0105tku nastrajaj\u0105 widza melancholi\u0105. <\/p>\n\n\n\n

Mimo wszystko film z powodzeniem wydobywa r\u00f3\u017cne w\u0105tki. Wzg\u00f3rze nadziei to dobry film dramatyczny, kt\u00f3ry wywo\u0142uje w widzu silne, przyt\u0142aczaj\u0105ce emocje, jednocze\u015bnie zachowuj\u0105c intryg\u0119. Zako\u0144czenie, cho\u0107 nieprzewidywalne z powodu \u015bmierci Inmana, ko\u0144czy film pozytywnie.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n
\"zdj\u0119cie<\/figure>\n\n\n\n

Zdj\u0119cie: fotosy z filmu Wzg\u00f3rze nadziei, Miramax Films
Logo DKKiF: Book by Komkrit Noenpoempisut from the Noun Project<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

18 stycznia 2023 roku odby\u0142o si\u0119 pierwsze w nowym roku spotkanie DKKiF. Rozmawiali\u015bmy o \u201eZimnej g\u00f3rze\u201d Charlesa Fraziera i o ekranizacji pod tytu\u0142em \u201eWzg\u00f3rze nadziei\u201d z 2003 roku. Raniony w bitwie Inman, \u017co\u0142nierz walcz\u0105cy po stronie konfederat\u00f3w w wojnie secesyjnej, dezerteruje z wojska i rozpoczyna w\u0119dr\u00f3wk\u0119 do swej ukochanej. W czasie odysei przez zrujnowane ziemie… Czytaj wi\u0119cej »\u201eZimna g\u00f3ra\u201d Charles Frazier oraz \u201eWzg\u00f3rze nadziei\u201d Anthony Minghella – spotkanie DKKiF<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":14298,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_stopmodifiedupdate":false,"_modified_date":"","_eb_attr":"","neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":""},"categories":[10,13],"tags":[818,779,777,778],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14733"}],"collection":[{"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14733"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14733\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18303,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14733\/revisions\/18303"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/14298"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14733"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14733"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bpzoliborz.pl\/bpzoliborz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14733"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}